Voor foto's spaghettiavond: klik hier.

Het begon allemaal als een normale zaterdag. Spelende kinderen, leiding met hoedjes uit zilverpapier. Alleen een beetje vreemd dat de kapoenen, wouters en jonggivers er plots elk 4 givers bij kregen die leiding kwamen geven. En toen werd het vijf uur. Zichtbaar vermoeide sluiten de giver-stagiairs met hun respectievelijke tak na drie uren van schoenen dichtknopen en wouters achterna lopen. Vermoeiende bezigheid, leiding geven en zo. Dat ze de avond ervoor tot laat gerepeteerd hebben aan hun show voor vanavond en dat sommigen daarna nog zelfs de tijd hebben genomen om de garagetenten opnieuw op te zetten heeft er vast ook mee te maken.

Na enkele weken van leuren met kaarten, promofilmpjes maken en shows in elkaar steken is het eindelijk zo ver, de jaarlijkse spaghettiavond. Dat ze daarbij in voorverkoop alleen al 120 kaarten hebben verkocht is voorlopig maar weinig te merken. Een twintigtal ouders en leiding verzamelt zich rond de gesjorde bar. Stilte voor de storm...

En zo rond een uur of acht gebeurt het plots. Trotse eigenaars van een toegangskaart komen in hele horden toe. Tafels en stoelen zijn plots een zeldzaamheid. Tot overmaat van ramp begint het plots te regenen. Gelukkig hebben we twee tenten opgezet en zijn de meeste gasten wel wat scoutsige chaos gewend.  Wat daarnet nog een reclamebord was voor de spaghettiavond is nu plots een gezellige eettafel, al wat op een stoel lijkt wordt aangeslaan terwijl de givers en leiding met man en macht de verschillende groepen in de zaal proberen te puzzelen. Ondertussen woedt er in de keuken ook een race tegen de klok. Hetzelfde team van ervaren rotten dat op het groepsweekend voor het eten zorgde levert aan een duizelingwekkend tempo borden spaghetti die dan per giverkoerier ter plaatse worden afgeleverd.

Halfweg het tweede vat is het dan tijd voor de show. Het wordt eventjes heel klein in de zaal als ook de mensen buiten komt kijken hoe de givers het verhaal vertellen van Casieklungelsmurf. Een postzegelverzamelende paddestoelbewoner die klungelenderwijs achtereenvolgens zijn paddestoel in brand steekt (hahaha), de smurfin aan de haak slaat, prinses xantippe's bloempje plukt en baas van de postzegelmaffia wordt.

Na de tweede (bij sommigen noodgedwongen staande) ovatie kwam het feestje met mondjesmaat op gang, om dan rond half één wanneer de givers uit de keuken mogen volledig los te barsten. Een nieuwe telg in de reeks van goeie afterparties in de skoets.

Goe van eten, goe van drinken, goeie show, goe feestje en de givers staan alweer een stapje dichter bij hun trekkamp door de Pyreneeën. Goeie avond dus. Bedankt aan de foeriers, de givers en al wie zo vriendelijk geweest is om te komen consumeren ten voordele van de givers.

Tot volgend jaar?