Welkom op de website van Scouts en Gidsen Baden-Powell Eeklo!

Tochten afleggen, spelletjes spelen, bosstratego, liedjes zingen rond het kampvuur. Vrijetijdsbesteding die niet vrijblijvend is: allemaal goed en wel, maar af en toe heeft de Eeklose padvinder al eens zin om de strijd aan te gaan met de wetten van de statica.

 

Dan belt hij zijn kornuiten en kornuitessen van de scouts op en tovert hij in één week tijd een pram van een constructie uit slechts wat touw en een stapel zorgvuldig geselecteerd rondhout. Sjorren heet dat dan over algemeen, ook wel pionieren of 'een sjorke smijten'. Ieder jaar luiden wij bij scouts en gidsen van Eeklo immers de start van het scoutsjaar in met wat wij dan 'den overgang' noemen.

Voorafgaand aan dit prachtige evenement bouwt het sjorteam naar aloude traditie het grasveldje naast onze lokalen om tot een bokrijkversie van Walibi. In deze week krijgen de wildste ideeën - niet zelden ontstaan tijdens een late vrijdagavond in de bar - hun driedimensionale gedaante en voelen we ons, hoog op de toren met de baard van enkele dagen wapperend in de wind, heel even Baden-Powell hemzelf.

 

 

 

De glijbaan kent bij ons een lange traditie als climax van de overgang. Tot enkele jaren geleden hielden we het meestal vrij basic. Maar tegenwoordig zien we het groter en groter.

Eerst was er een jarenlange tendens van groter en groter wordende variaties op dezelfde glijbaan. Maar dan op de overgang van 2006, de start van 100 jaar scouting, wilden we eens iets extremers. We maakten ze een tweetal meter hoger, gaven ze een logaritmisch verloop en zorgden halverwege voor een donkere tunnel. Ambi verzekerd!

In 2007 deden we het allemaal nog eens dunnetjes over, maar dan zonder de zwarte tunnel en met een jumpke op het einde.

---

De wipplank 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   Een vlaggenmast hoeft niet atijd een paal in de grond te zijn. Ter ere van 100 jaar scouting gingen we voor het eerst in langer dan iemand in de leidingsploeg zich kon herinneren op groepskamp, de ideale gelegenheid om eens iets speciaals te doen. Aldus dachten we: "Laat ons eens een zwevende vlaggenmast sjorren!".

 

Nu ja, zwevend. Een elektromagnetisch veld behoort niet direct tot de toolkit van de doorsnee sjorder. Daarom maakten we een vlaggenmast, opgespannen met sjortouw in een frame dat er volledig los van staat. Het 'frame' bestaat uit drie A-vormige frames die elkaar ook niet raken en waarvan de poten slechts 10 centimeter in de grond staan. Ze worden naar binnen getrokken door de vlaggenmast, naar buiten door verankeringen in de grond.

  

 

Het principe uitdenken is één ding, de totstandkoming van de werkelijke constructie was iets minder vanzelfsprekend. Eerst werden de drie frames van elk drie 4-meter balken gesjord. Deze werden in de grond gezet en rechtgehouden door de spankabels en voorlopige touwen. Vervolgens werden de oogvijzen in de horizontale balken en de mast gevezen en werden de touwen aan de mast gehangen. Toen werd de acht meter lange vlaggenmast op 2 lege bakken bier gezet  en werden de touwen aan de horizontale balken gehangen. Let wel: de oogvijzen worden nooit in hun as belast. Zo zouden ze nooit kunnen weerstaan aan de grote krachten. Ze worden zo verbonden dat ze enkel het verschuiven van de knopen langs de balk belemmeren.

 

Eens alle touwen verbonden zijn met de juiste punten moeten er nog drie extra touwen worden toegevoegd. Deze zorgen voor het evenwicht van de afzonderlijke frames. De touwen verbinden de voet van het ene frame met het uiteinde van het andere frame. Dan worden de spanbanden aangespand en kunnen de bakken worden weggehaald. Door het opspannen van de spanbanden wordt de mast een beetje naar beneden getrokken. We hebben de bakken dan ook moeten verwijderen door een andere achtmeterbalk te gebruiken als stormram. Nadat de bakken waren weggehaald hing de mast enkele centimeters lager maar nog steeds een veertigtal centimeter boven de grond. Dat de constructie zeer stevig was, werd bewezen doordat een van ons er zonder problemen kon inklimmen. Natuurlijk kan alles beter. Indien we de tijd konden terugdraaien zouden we meer touwen gebruikt hebben. Niet om de mast steviger te maken maar omdat het geheel van touwen er zo mooier zou uit hebben gezien. Ook zouden we de frames wat naar buiten hebben laten hellen en een andere oplossing hebben gezocht dan de oogvijzen.

  

 

Nog zo'n fantasietje van op groepskamp. Het is een beproefd systeem maar wordt meestal op kleinere schaal toegepast. Domein 'de Hoge Rielen' had toch balken op overschot dus konden we het eens groot zien.

 

.

 

 

 

De vraag hield ons al lang bezig: hoe kunnen we ervoor zorgen dat we op kamp comfortabel kunnen zitten zonder onze scouts credibility te verliezen? De goedkope, comfortabele en compacte stoeletjes uit De Blokker zitten wel makkelijk en zijn - mits voorzien van een drankhouder - niet noodzakelijk onstoer. Maar haal er nog een camper en een frigobox vol Heinekens bij en je kan net zo goed een Hollander zijn die het lollige idee had om zich te verkleden in een padvinder. De oplossing was simpel doch geniaal: de gesjorde schommelbank! Onze derde en laatste verwezenlijking van het groepskamp.

 

De jonggivers keken argwanend toe toen we het gevaarte aan slechts vier polyprop-koordjes ophingen. Ook betweterige opmerkingen van onze kant à la 'zo'n touwtje kan makkelijk 500 kilo dragen, jongeheer' mochten niet baten. Maar toen ze er dan eindelijk hing en de stoerste puber er voorzichtig in klom, duurde het niet lang meer voor de bank haar maximumcapaciteit van zeven jonggivers bereikte.

 

Een tweede versie kwam er enkele maanden later tijdens een sjorvergadering met de wouters (8-10 jaar). Anders dan in de eerste bank werd het zitgedeelte hier gewoon een rechthoek, recht gehouden met twee diagonale 1-meterbankjes. In plaats van de touwtjes hingen we een klimnet als zitvlak. Minder wedgies, minder spanning nodig, minder spanning in de constructie en simpeler om te maken. Ideaal voor een eerste initiatie in de wondere wereld van het sjorren.

 

 

De oudere scoutsers die uit hun tak gegroeid zijn en dus moeten overgaan doen elk jaar de overgang. Over het algemeen bestaat de overgang erin om op de gekste manieren van de ene hoge toren naar de andere te geraken om dan uiteindelijk via een grote glijbaan of een springplatform de waterput in te plonzen. En wat is nu de coolste manier om van het ene hoge punt naar het andere te geraken? De tarzanmanier natuurlijk!

 

Sjorteam Eeklo liet er geen gras over groeien en overspande terstond de gapende diepte tussen twee negen-meter-hoge torens met een vierpikkel. Van de operatie waarbij we dat ding naar boven trokken hebben we jammer genog geen foto's (we hadden wel iets anders aan ons hoofd) maar onderstaande foto geeft treffend het vraagstuk waar we voor stonden weer.

 

 

 

 

De zijwaartse druk van de vierpikkel op de torens onder invloed van de neerwaartse kracht van het touw op de punt losten we op door spankabels te hangen tussen de poten van de vierpikkel. Ook aan te raden is de de knoop in het touw met de aansluiting op het beveiligingspakje.

 

 

We hadden pas de zwevende vlaggenmast op groepskamp gehad toen plots de overgang voor de deur stond. Feest dus, en wat is een feest zonder een feestelijke vlaggenmast.

Na de zwevende vlaggenmast deel 1 konden we nu moeilijk afkomen met een paal in de grond met een vlag aan. De tijd was aangebroken om de expertise opgedaan op kamp boven te halen en eens een volledige tensile structure te maken. Een constructie die volledig bestaat uit losse palen die elkaar in ovenwicht houden met enkel trekkabels.

 

Omdat zo'n tensile structure geen lachertje is en ons domein niet de weidse vlaktes van de Hoge Rielen, besloten we om het dit keer iets bescheidener te houden qua schaal. De basisstructuur bestaat uit drie balken van drie meter die elkaar kruisen zonder elkaar te raken en die aan de uiteindes telkens met drie andere uiteindes verbonden zijn. Vervolgens wordt de mast erin gehangen door het onderste uiteinde en het midden van de mast te verbinden met de drie bovenste uiteindes van de hoofdstructuur. Het voordeel van deze constructie tegenover de vorige is dat ze nergens in de grond moet worden geboord. De constructie houdt zichzelf volledig in evenwicht en kan als ze klaar is nog verplaatst worden.

Volgende uitdaging: aangezien de hoofdconstructie volledig losstaat van de grond kunnen we de module verschillende keren maken op de grond en ze dan op elkaar stapelen.